A teraz jestem tu:

www.bardzodobrze.blox.pl

serdecznie zapraszam

bw

I oto dotarliśmy do końca. Trochę wzruszenia. Dużo smutku. Znikam.

Wiem, że nie dokończyłem wielu spraw, nie wypowiedziałem wielu potrzebnych słów... Wiem, że napisałem wiele niepotrzebnych - tak to już przecież jest.

Milknę. Tak, to jest dramat. Malutki i niepoważny, ale jednak prawdziwy. Bardzo przywiązałem się do Was - cudowni Czytelnicy! Staliście się częścią mego losu, częścią mnie.

Kimś dla mnie ważnym. Myślałem o Was, o waszej obecności, zostawionych śladach. Myślałem sobie o tym, jak postrzegacie moje wygłupy, moje wzruszenia, radości, smutki...

Myślałem o tym, co wyczytujecie i czy odkrywacie we mnie o wiele więcej niż sam o sobie wiem. Myślałem też o tym, co ja odczytuję z Waszych, pisanych i ustnych komentarzy. Dla mnie to była ważna, ciekawa i wspaniała podróż.

Dziękuję Wam bardzo serdecznie.

PS.

I tak oto kstepowy, z wirtualnego powstały prochu obraca się w wirtualny pył. Czyż można nie kochać Zenu? Wszystko jest pustką.

Żeby jednak nie była to pustka nadmiernie poważna i smutna, zapewniam, że wkrótce powrócę. Czyż zresztą opuściłem kiedykolwiek jakiekolwiek miejsce? Lub czy gdziekolwiek dotarłem? I tak prawie mnie nie było.

Prawie jestem. Czas jest iluzją. Nowy blog nazywał się będzie "wrona. nie czytać" i ponieważ czas nie istnieje, życzę Wam wszystkim naprawdę wspaniałego, szczęśliwego i udanego Nowego Roku! Enter.

Energia "głodnych kawałków" zaczyna wolniutko dogasać. Przygotowuję się do pożegnania i do zakończenia kstepowej działalności.

I smutno mi, i żal, ale też towarzyszy mi jakaś satysfakcja i co tu ukrywać spełnienie. Zabawa wybrzmiała, czas na odpoczynek, metamorfozę i inkarnację w kolejny byt. Doskonalszy? Śmieszniejszy? Pełniejszy? Czy tylko inny?

Czort wie. Żeby nie być za bardzo oryginalnym, życzę Wam wesołych i spokojnych świąt, radosnych dni nieświątecznych, dobrego Nowego Roku, zdrowia na ciele i umyśle, no i oczywiście życia wiecznego, amen.

Gdybyście mogli sobie wybrać życie, to kim byście chcieli być?

Bo przecież na blogu to można. Ja właśnie przymierzam się do zakończenia bytu kstepowego. Łagodna śmierć. A po niej kolejna. I kolejna.

Jak w życiu. Przynajmniej hindusi w to wierzą. Żeby dojść do oświecenia człowiek (powtarzam za książką Paramahamsa Hariharananda "Krija Joga") potrzebuje 840 tysięcy wcieleń. Z tego 40 tysięcy w ciele człowieka.

840 tysięcy razy przechodzić przez narodziny i śmierć. Not bad. (z ang. nieźle; wym. notbe:d).

40 tysięcy razy umierać jako człowiek. 40 tysięcy razy wybierać sobie miejsce i czas kolejnych wcieleń. Hmmm....

Teraz tak sobie pomyślałem, że "hmmm" to takie świeckie, trochę nawet jakby terapeutyczne, "oum", "Om"...

Bo podjąć terapię, to przecież jak podjąć trud przechodzenia przez swoje życie jeszcze raz. Trochę świadomiej. Trochę odważniej. Trochę mądrzej.

Czuj duch!

Wyszedłem na balkon i nacisnąłem migawkę. Dotknąłem absolutu?

M. powiedziała, że czyta, ale że bardziej niż tekst podobają się jej obrazki. OK, obrazki też są mną.

Przechodząc obok parkingu usłyszałem starszego mężczyznę:

- To ja sadziłem tamte drzewa.

To ja robię sobie te zdjęcia i potem to ja na nie patrzę, i ja to czytam. Założyłem sobie elitarny klub egoistów i nie przyjmuję nikogo więcej.

Gdyby mieć poczucie humoru, możnaby napisać -wielki mi klub - jeden członek.

No, ale co, jeśli zamknę "głodne kawałki" to będę mniej śmieszny? Taki sam będę, tak jak i miliony ludzi, którzy usiłują ukryć się pod swoimi maskami. Festiwal nieustannych póz.

A. doznała chyba pierwszego, bolesnego wglądu. Pacjent niechcący poruszył jakąś czułą strunę. Zresztą dostało się i mnie, ale ja jestem starym wyjadaczem, niewiele rzeczy na mój temat jest dla mnie jakoś zaskakująco bolesnych. Coś tam i zakłuje, ale zazwyczaj znam swoje niedoskonałości.

A ona jeszcze w godzinę po sesji siedzi i myśli. Pozbywanie się złudzeń nie jest wcale bolesne, pod warunkiem, że nie usiłuje się ich tak kurczowo trzymać.

Psychoterapia to jest zachodni Zen. Dynamiczna medytacja. Bach! I nagle dowiadujesz się, że inni widzą cię o niebo wyraźniej niż ty sam siebie.

Bach! I nagle okazuje się, że nikogo nie udało ci się oszukać. Dla innych wszystko jest jasne. Wszystko jest proste. Ale też wszystko ma o wiele mniejsze znaczenie. Ktoś jest mały, ktoś gruby, ktoś chudy... Złośliwy, agresywny, nieprzyjemny...  Albo sympatyczny, atrakcyjny, mądry... Albo uciążliwy, napięty itd, itd...

Inni ludzie, jesli tylko na moment się na nas skoncentrują widzą nas takimi jacy jesteśmy. Na szczęście na codzień nie dostrzegają nas wcale. Zajęci sa sobą i podtrzymywaniem własnych iluzji.

Boją się też widzieć. Bo widzenie jest straszne. Nagi człowiek, bez swoich tytułów, funkcji, ulokowanych w nim projekcji, etykietek, opinii, masek jest tylko dziwnym, podobnym do nas zwierzątkiem. Dwie ręce, dwie nogi, tułowik, głowa. Ani tu co podziwiać, ani tu czego się bać.

Na zdjęciu: widok z mojego okna.

Może to tylko chwilowy spadek formy? Raczej nie. Trwała tendencja. Rozmyślam coraz poważniej, żeby zamknąć budkę.

Koniec roku? Koniec "glodnych kawałków"? Koniec pewnej epoki.

Bardzo zabwane jest przy tym to, że jeszcze kilkanaście dni temu tak gwałtownie wzrastało mi "wchodzalnictwo". Błysk przed zgasnięciem.

Kryzys. Dobra rzecz. Rozwój odbywa się przez kryzysy.

Podsumowania?

Jeszcze nie, jeszcze nie czas, za wcześnie. Ale też śmiać mi się chce, że pierwszy wpis, taki o ukrytej kamerze w poprzedniego Sylwestra, tak wkurzył mojego kumpla, że właściwie zakończył naszą bliską znajomość trwającą od ogólniaka.

Początek, który stał się końcem.

Na zdjęciu - zachód słońca. Tytuły też są moją mocną stroną. Keep smilling!

Dowiedziałem się dziś, że dyrektor szpitala szykuje podwyżki dla ordynatorów i zastępców.

W pierwszej chwili pomyślałem, że przecież można mnie kupić, ale w drugiej chwili to sobie pomyślałem, że nie.

Wolność, czas, moje życie - ile za to trzeba by mi zaplacić? Za ile się sprzedaję przez lata? I po co?

Pytania retoryczne?

Gdy byłem w New Yorku trafiłem na taką książkę-poradnik dla milionerów, w której jak byk pisało, żeby nie pracować dla kogoś. Tylko dla siebie.

Kilka dni temu to samo wyczytałem w "Autobiografii jogina".

Znaki boskie?

W GARŚCI

                  to Eckhart Tolle

miałem piętnaście minut czasu

jeden kebab, z podwójnym, łagodnym sosem

niebo. w gębie. mózgu sercu rdzeniu brzuchu

przez kilkanaście minut

miałem piętnaście minut Czasu